Naaldendoosje

Dit grammofoonnaaldendoosje is ruim een halve eeuw oud en ik kreeg het van mijn lievelingsoom Jan. Ik was 5 jaar jong en nèt als hij dol op muziek.

Oom Jan was geen gewone oom. Hij had nog met Tarzan in het oerwoud opgetrokken, sprak dagelijks met elfjes en kabouters en kwam bij koningen en prinsessen op bezoek. Hij vroeg dan die heerlijke koekjes (die ze alleen in paleizen presenteerden) mee naar huis om mij te bewijzen dat hij er écht was geweest.

Het was een spannend ritueel als hij van een houten kast de kap (die uit smalle, glazen segmenten bestond) openschoof, de arm van de platenwisselaar omdraaide en in de dikke ronde kop de naald verving. Een naald uit dit doosje was de toverformule tot muziek. Ik noemde de ijsbeer hardnekkig hond omdat midden op oom Jan’s grammofoonplaten in een donkerrode cirkel óók een witte hond (His MastersVoice) stond.

Ik aaide de hond op het doosje als ik wegdroomde bij de muziek.
Op een dag vroeg oom Jan: ‘Annetje, wil jij misschien...?’
Ik fluisterde ja, kreeg het fel begeerde toverdoosje, en nam het mee in mijn leven.

Soms, vaak, af en toe, dikwijls, kijk ik naar het doosje. Het is onverbrekelijk verbonden met intens luisteren naar muziek, warmte, sprookjes, een wereld van fantasie, voelen dat er onvoorwaardelijk van je wordt gehouden, en nostalgie, veel nostalgie...